شبی را من گنه کردم به چشمانت نگه کردم

زمانی اینجا شاعره ای می زیست بیدل

دلتنگ اوییم

هیس....

نگو به کس....

دلبسته ای به من....

 وابسته ام به کس......

شاید به آن آغوش گرم که روزی مرا در بر گرفته است

خلوت تيره و تار

يار ديرينه ء غار

دست خسته

با دلي تنها نشسته

ساز ناكوك

دلي در سوگ

اشكهايم روي گيتار

بعد از آن هم دود سيگار

غم نوشت:

دلم هواي ديدارت را كرد و باز تنها همدمم

زخم كهنه جدايي را التيام داد.

.

.

اگر اين قلم و اين دفترك و اين گيتار كهنه را نداشتم چه ميكردم؟